Operadaki Lamba Cini

  Birkaç gün önce dostlarımla uçtuk, kaçtık, nefes aldık. Sanki bambaşka bir hayatta binlerce güzel ömür yaşadık. 'Gün olur asra bedel' çünkü zaman sonsuzluğu içindeki 24 saatlik bir dilimde biz adeta daha bir var olduk, daha bir mutlu olduk. Yedik, içtik, yüzdük, oynadık, korktuk. 24 saatte yapılabilecek ne varsa yaptık. Sofralara oturduk, sofralarda muhabbetler kurduk. Nitekim ruhumuz kanatlanıp kelebek gibi uçtu güzel bir bahçeye kondu. O bahçe içinde öyle mutlu olduk ki... Gün asra bedeldi ve bitti. Anılar o fotoğraflarda ve kalplerimizde kaldı. Sizi çok seviyorum kızlar! Böyle güzel ve sonsuz anılar sizin kalbinize de uğrasın.. Xoxo. Rumeysa

      O an, bir blog açmaya karar verdiğim an aklımdan tam olarak ne geçiyordu bilmiyorum. Galiba içimi dökmek istedim. İyi ki istemişim. 2 sene çok çabuk geçti. Ve ''Operadaki Lamba Cini'' 2 yaşında ...Okuyan gözlerinize sağlık.                        Teşekkürler.        Xoxo.      ru.

Ramazanın ruhunu idrak edebilmemiz dileği ile... Sevgiler, xoxo ru.

Neden aşık oluruz? Bu soruyu sorduk mu kendimize? Belki de sormadık. Birbirinden yakışıklı adamlar ve göz kamaştırıcı kadınlar, hepsi karadelik gibidir. Uzaktan bakmaya dayanamaz yakınlaşırsınız olay ufkuna girdiğinizdeyse sizi içlerine hapsederler. Kaçamazsınız. İş işten geçmiştir. Bunun adı çekim yasası. Güzelliğin çekim gücü bizi kükürt ve demir tozu gibi birleştirir. Bu güzel kadınlar ve yakışıklı adamları gördüğümüzde adeta Stendhal sendromuna kapılıp gideriz. Peki neden? Neden hep güzel arayışındayız? Standartların altında, altın oranla alakası olmayan yüzü Picasso tabloları gibi olan birine neden aşık olmayız?  Cevap ?? Cevabı ben bulamadım. Belki de tek sebep ruhlar aleminde yaşamamamız, kabuklarımız olan bedenlerimizle dış dünyada var olmamız ve fani oluşumuzla genlerimize işlenmiş olan sevimli acizliğimiz. Evet belki de sebep bu.  Peki sonra ne olur? Huyunu suyunu bilmeden salt yakışıklı ve güzel oldukları için tapındığımız insancıklar birden bire yok ...

          Karanlık giderek büyüyor,  parçalanan umutların kırıkları ayaklarımın altında.. Şimdi fırtınadan geriye kalan  iliklerimi kemiren kuru soğuk rüzgar. Karanlığın içinde adım atıyor yalnızlık. Sisli ağaç dallarından gelen  fısıltılar ağacın çeperinden değil, onların uğultusundan. Koşuyorum, koştukça ayaklarım donuyor, nefesim kesiliyor. Uğultular peşimi bırakmıyor ve giderek artan şiddeti ile hırçın bir giyotin gibi düşlerimi parçalıyor. Ölüm gibi sessizliğe kapılıyorum. Konuşmak yok düşünmek yok. Koşmaktan vazgeçip duruyorum. Buz gibi rüzgarların sarıldığı soğuk zeminin bedenimi bağrına basmasını bekliyorum. Beni içine çeken beton gibi soğuğum şimdi. Öylesine soğuk, öylesine hissiz... Rumeysa-

Yapraklar sapsarı, hatta yok olmak üzereler. Kış giderek yaklaşıyor. Bu ne romantik bir mevsimdir böyle... İçinizdeki ateş hiç eksik olmasın. Harika bir hafta sonu dilerim... XOXO Rumy..

Merhaba.. Uzun zaman oldu konuşmayalı. Sizleri çok özledim. Fakat yaşamımda değişiklikler meydana geldi ve farklı bir şehre taşındım.. Bahsetmek istediğim tonlarca şey var. Umarım sıra hepsine gelir. En sevdiğim sezon sonbahar-kış zamanına gelmiş bulunmaktayız. Havanın anlam ve önemine uyması açısından buharı tüten bir kahveyle ''Merhaba'' demek istedim sizlere :)  Yakında yine buralarda olacağım. Şimdilik Hoşçakalın!  xoxo. Rumy